درباره الی...

تا آخر فیلم معلوم نمی‌شود که اسم کامل "الی" چیست، حتی از شخصیت‌های دیگر فیلم هم چیز زیادی را نمی‌فهمیم: از روابط پیشین‌شان، از شغل‌شان و... . ما تنها با یک جمع از انسان‌ها طرف هستیم که البته هر کدام از هم متمایز هستند، اما بودن در کنار هم را انتخاب کرده‌اند تا تعطیلات خوبی داشته باشند.
در فیلم شاهد تقابل دریا هستیم با جمعی از انسان‌ها. دریا که همیشه یکرنگ است، موج می‌زند و سر و صدا میکند. گاهی اسباب بازی بچه‌هاست و گاهی هم انسانی را می‌بلعد. اما این جمع انسان‌ها، نو به نو رنگ عوض می‌کند و هر لحظه آماده است تا شکل جدید به خود بگیرد. گاهی سرخوشی می‌کند، گاهی توطئه می‌کند، گاهی امید می‌پروراند، طرح می‌کشد و گاهی هم خشن می‌شود و بی‌رحم. انسان‌های زنده‌ای که اعتقاد دارند که "مرده آبرو نمی‌خواهد". انسان‌هایی که می‌خواهند پایانی بر تلخی خود بگذارند. انسان‌هایی که می‌خواهند آرامش از دست رفته‌شان را باز بیابند، ماشین‌شان را از گل در بیاورند، تعطیلات را تمام کنند و به خانه بازگردند.
پس از غرق شدن الی (رفتن / خودکشی کردن؟!!) همه سطحی از پشیمانی و حسرت به گذشته را نشان می‌دهند. از همه بیشتر سپیده که مدام خود را بابت آوردن الی، دروغ گفتن درباره‌ی نامزدش و جلوگیری از رفتنش سرزنش می‌کند. بقیه هم هر کدام به نحوی خود را سرزنش می‌کنند. در این لحظات در احساسی مرکب از سرزنش و دفاع به سرمی‌برند. گاهی یکی از آن میان برآشفته چیزی می‌گوید تا خود را مبرا جلوه دهد. و گاه یک قدم به پیش می‌گذارد و برای آنکه تنها نباشد، دیگران را هم مبرا می‌داند، چرا که "در هر حال کار الی درست نبوده."
و اینجاست که پس از آن سرگشتگی میانی آدم‌ها و احساس گناه و پریشانی فردی، جمع دوباره خود را باز می‌یابد، رای‌گیری می‌کند که دروغ بگوید و خود را نجات دهد و به دردسر نیفتد. جمع تفسیر خود را واقعیت ایجاد می‌کند و به این ترتیب عدم توازن پیش آمده را مرتفع می‌کند. اما آیا این، پایانی بر تلخی آنها به شمار می‌رود؟
 

رای: